Bana kalan neydi bilmiyorum. Yabancılaşan aynalar, sigaralar, kahveler, biralar ve hayatlar. Baskı, sevgi, aşk, sadakat, saygı ve ihanet. Yapmacık maskeler ardına saklanmış yüz hatları… Ağlamaklı hayallerden kurtulduk işte. Umutsuzluklarımızın yerini, gülücükler almaya başladı. Aklıma gelmediklerinde, kalbimde arardım kaybettiklerimi. Şimdi çoğunun aklıma gelmediğinde nerede olduğunu bile bilmiyorum. Öldürücü darbeler yavaş çekimde sahnelenirdi filmlerde. Her şey yavaşladı bir an ama her şey daha hızlı sanki şimdi. Tutamıyorum gibi. Koşamıyorum gibi. Susuyorum ama konuşuyorum gibi. İsterseniz cümle sonlarında ki noktaları kaldırıp sevişebiliriz hey insanoğlu! Evet, bunu yapabiliriz. Ya da satırbaşlarında buluşabiliriz. Sadece bir kelime yetmez mi bunun için? Sadece küçük bir his? Ama yapamayız değil mi? Çünkü biz birden fazla kişiyi aynı şarkı da hatırlayacak kadar sahteyiz. Evet. Evet. Öyleyiz. Hayat bir anda aşık olunacak kadar kısa ama mutsuzluğun her dakikası yıl gibi gelecek kadar uzun.
“Hey! Hadi! Kalbini aç. Eve dönüyorum.”
Bu cümleyi kurmak için insan ne kadar uzun saniyeler bekler. Kuramaz. Hep bir şey tutar işte. Hepimiz koca birer pinokyoyuz ve ateşle oynuyoruz. Yanacağız. Takılmayan lan artık o şarkılara, kaçmasın uykularınız. Genel olarak ciddi değiliz zaten. Her şey bir ana ait sadece. O kadar. Geçiyor ve değişiyor.
Siz “Arada Bir” çevirin yüzünüzü gökyüzüne, yaşamak adına nefes alın. “Bazen” bağırın. Yapabilirsin, duyurabilirsin sesini O’na. “Dün Gece” çok mutluyduk, derin bir neşenin sonu ise sabah kalkınca kocaman bir baş ağrısı. Şimdi kalbim sıkışıyor. Ama yapabilirim, duyurabilirim sesimi. Yapmıyorsam, korktuğumdan değil, “Hayır” ı duymayı sevmediğimden. Zaten en çok “Evet” korkutmaz mı insanı?
O kadar güzel acı çekiyorduk ki, uyandırmaya kıyamadım bizi. Şimdi uyanma vakti. Kalkın. Sabah oldu! Ben canımın istediğini yapmanın hiçbir zararını görmedim. Sende görmeyeceksin. Kim olduğumuzun ve ne olduğumuzun bir önemi yok.
Kalbime dokunun!
Dokun.
Hadi.
-Halen yaşıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder